Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατε, σεβαστοί πατέρες, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί γονείς, αγαπημένα μας παιδιά,
Σε λίγο αναχωρούμε, αφού ζήσαμε εδώ δέκα ημέρες που γέμισαν τις ψυχές μας. Προσευχηθήκαμε όλες μαζί, κοινωνήσαμε το Τίμιο Σώμα και Αίμα του Χριστού μας, φάγαμε σε κοινή τράπεζα, κοιμηθήκαμε σε διπλανά κρεβάτια, παίξαμε, τραγουδήσαμε, άνοιξε η μία την καρδιά και την αγκαλιά της για την άλλη.
Πόσα βιώματα… πόσες εμπειρίες… και όλα αυτά με τον Χριστό μας στο κέντρο. Αυτόν που ατενίσαμε πάνω στον Σταυρό Του και πήραμε μηνύματα πολλά.
Το σύνθημά μας ήταν «Συμπορευθώμεν Αυτώ» και προσπαθήσαμε να το κάνουμε πράξη αυτές τις ημέρες. Κατανοήσαμε τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού, μάθαμε να κάνουμε σωστά τον Σταυρό μας και συμπορευθήκαμε. Ξεκίνησαν οι μεγαλύτεροι, πριν ακόμα έρθουμε εδώ, ο πατήρ Ανδρέας, το αρχηγείο και τα στελέχη μας. Πιαστήκαμε χέρι – χέρι, ο ένας βοηθούσε και συμπλήρωνε τον άλλον και μετά όταν ήρθαν τα παιδιά, απλώσαμε όλοι τα χέρια μας και κρατημένοι σφιχτά φτάσαμε στο σημερινό απόγευμα.
Για όλα αυτά που ζήσαμε και μας γέμισαν χαρά, ευχαριστούμε πρώτα τον Άγιο Θεό μας, που την παρουσία και την προστασία Του νιώθαμε κάθε λεπτό.
Εσάς Σεβασμιώτατε, γιατί η αγωνία σας, η ποιμαντική σας φροντίδα και η αγάπη σας για τα παιδιά είναι η αιτία όλων των παραπάνω ευλογιών.
Εσάς Θεοφιλέστατε, για όλα όσα κάνατε ως υπεύθυνος λειτουργίας της Κατασκήνωσης, τόσο για να εκδοθεί η άδεια λειτουργίας της, όσο και όλο το διάστημα λειτουργίας της.
Τους ιερείς που είχαν αναλάβει την τροφοδοσία μας, τον π. Νικηφόρο και τον π. Ιωάννη Καστρή, για την προθυμία και την υπομονή τους.
Τον μάγειρα και τις κυρίες που διακόνησαν στην κουζίνα με αυταπάρνηση και θυσιαστική αγάπη.
Τον υπεύθυνο ιερέα μας, π. Ανδρέα Κόνιαρη. Τα λόγια είναι φτωχά να περιγράψουν την προσφορά του. Ήταν πάντα δίπλα σε όλους με ηρεμία, ψυχραιμία, υπομονή και χαμόγελο.
Τα στελέχη μας ένα προς ένα, μεγαλύτερες και μικρότερες, μητέρες, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενες φοιτήτριες και απόφοιτες, αψήφησαν την κούραση, άφησαν για αργότερα τις διακοπές και ήρθαν εδώ με πολλή αγάπη να μείνουν με τα παιδιά, νύχτα και μέρα, και να τους δώσουν ό,τι ωραίο έχει η καρδιά τους. Ευχαριστούμε, λοιπόν, τις κυρίες Μαριάννα Λάτση, Σοφία Τσολάκου, Ελένη Γιαννοπούλου, Μαρία Κρητικού, Μαρία Αντωνίου, Ξένια Αγγελάκου, Ελευθερία Τσοριγώτη, Ευθυμία Παπαγεωργίου, Χρυσούλα Καλαπόθου, Αναστασία Γομάτου, Ευθυμία Παναγάκου, Αναστασία Νικολάου και Μαρία Ματζουράνη.
Το αρχηγείο μας, πρεσβυτέρα Ελένη Τσολάκου και κα Ευγενία Διαμαντάκου, πολύτεκνες μητέρες και οι δύο, εκπαιδευτικοί, δόθηκαν ολοκληρωτικά στην προετοιμασία και οργάνωση. Αλλά και όλες τις ημέρες που βρεθήκαμε εδώ μπορούσε κανείς να τις δει σε όλα τα σημεία της κατασκήνωσης, ώστε να είναι κοντά και να βοηθούν στελέχη και ομαδόπουλα.
Εσάς αγαπητοί γονείς, που εμπιστευτήκατε τα παιδιά σας στην τοπική Εκκλησία.
Ευχαριστούμε εσάς αγαπημένα μας παιδιά. Για όσα μας δώσατε. Το φωτεινό σας βλέμμα, το χαμόγελο σας, την χαρά που ακτινοβολούσε το πρόσωπό σας. Συγχωρήστε μας τυχόν παραλείψεις ή άτυχες στιγμές. Πηγαίνετε στα σπίτια σας κρατώντας ό,τι εδώ σας έδωσε χαρά. Και μην ξεχάσετε ποτέ ότι η αληθινή χαρά είναι δώρο του Αγίου Πνεύματος και πηγάζει από τη σχέση μας με τον Χριστό και τους αδελφούς μας. Καλό υπόλοιπο Καλοκαιριού και θυμηθείτε όπου και αν βρεθείτε: στιγμές χαράς, στιγμές χαράς μαζί με μας επάνω στον Μυστρά!
Πρεσβυτέρα Κανέλλα Μανώλη Σπηλιώτη
Αρχηγός Β΄ περιόδου κοριτσιών
Ακολουθεί η συγκινητική ομιλία μάς κατασκηνώτριας, της Αναστασίας Κόρμου:
<< Είναι δύσκολο να μιλήσω και να πω αυτά που νιώθω… αλλά θα το κάνω.
Όταν ήρθα εδώ, δεν ήξερα ότι αυτές οι μέρες θα άλλαζαν την καρδιά μου. Νόμιζα πως ερχόμουν απλώς σε μια κατασκήνωση. Τελικά, βρήκα μια οικογένεια.
Θέλω πρώτα απ’ όλα να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στις αρχηγούς μας και σε όλες τις ομαδάρχισσες . Σας ευχαριστώ γιατί κάθε μέρα δίνατε όλη σας την αγάπη, τον χρόνο και την υπομονή σας για να είμαστε εμείς χαρούμενες. Ίσως να μη φαντάζεστε πόσο μεγάλη διαφορά κάνατε στις ζωές μας μέσα σε τόσο λίγες μέρες.
Δεν ήσασταν απλώς οι ομαδάρχισσες μας, και το αρχηγείο ήσασταν οι μεγάλες μας αδελφές το στήριγμά μας, οι άνθρωποι που μας έκαναν να γελάμε όταν ήμασταν κουρασμένες, που μας ακούγατε όταν κάτι μας στενοχωρούσε και που μας αγκαλιάζατε χωρίς να χρειάζεται να πούμε λέξη. Μπορεί να πέρασαν μόνο λίγες μέρες, αλλά καταφέρατε να αφήσετε μέσα μου ένα αποτύπωμα που δεν θα σβήσει ποτέ θέλω να ξέρετε ότι εγώ δεν πρόκειται να σας ξεχάσω ποτέ.
Και τώρα θέλω να μιλήσω για τα κορίτσια. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες γίνατε άνθρωποι που μπήκαν βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Γελάσαμε μαζί, τραγουδήσαμε, παίξαμε, συγκινηθήκαμε και δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα κουβαλάω για μια ζωή. Εύχομαι αυτή να μην είναι η τελευταία φορά που είμαστε όλες μαζί. Θέλω η φιλία μας να κρατήσει για πάντα.
Είμαστε όλες μια μεγάλη οικογένεια και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.
Θέλω να πω και κάτι τελευταίο…
Λένε ότι οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο. Εγώ πιστεύω ότι ο Θεός ήθελε να γνωριστούμε. Γιατί μέσα σε αυτές τις μέρες δεν πήρα μόνο όμορφες αναμνήσεις. Πήρα αγάπη, δύναμη, φίλες, ανθρώπους που θα κουβαλάω πάντα μέσα στην καρδιά μου.
Γι’ αυτό δεν θα πω «αντίο». Θα πω μόνο… Εις το επανιδείν.
Σας αγαπάω όλες πάρα, πάρα πολύ. Θα μου λείψετε περισσότερο απ’ όσο φαντάζεστε.
Και έχω μόνο μία υπόσχεση να δώσω… Ραντεβού ξανά εδώ, όλες μαζί, στις 12 Ιουλίου 2027.
Μέχρι τότε, να χαμογελάτε, να αγαπάτε και να θυμάστε πως κάπου υπάρχει ένα κορίτσι που θα σας κουβαλάει πάντα μέσα στην καρδιά του.
Σας αγαπώ. Ευχαριστώ για όλα!
